W emocjach ludzie mówią różne rzeczy. „Ja ci pokażę”, „pożałujesz”, „spalę ci auto” – czasem to tylko puste gadanie, a czasem realny sygnał zagrożenia. Prawo karne rozróżnia jedno od drugiego. Kluczowy przepis to art. 190 Kodeksu karnego, czyli tzw. groźba karalna.

Co dokładnie mówi przepis?

W dużym skrócie: przestępstwem jest grożenie komuś popełnieniem przestępstwa, jeśli ta groźba wzbudza uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona.

Kara: do 3 lat pozbawienia wolności.

Przepis brzmi (najważniejsze elementy):

• grozisz popełnieniem przestępstwa (np. pobiciem, zabójstwem, spaleniem mienia, zniszczeniem rzeczy, zgwałceniem itp.),
• na szkodę tej osoby albo osoby dla niej najbliższej,
• a groźba wzbudza u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, że będzie spełniona.

3 rzeczy, które muszą się „złożyć”, żeby to było z art. 190 k.k.

1) To musi być groźba przestępstwa, a nie „czegokolwiek”

Nie każda groźba podpada pod art. 190 k.k.
Przykłady:

• „Pobiję cię / połamę ci nogi”
• „Zabiję cię”
• „Spalę ci samochód / mieszkanie”
• „Zrobię krzywdę twojemu dziecku”

Przykłady, które często nie wchodzą w art. 190 k.k. (bo to nie groźba przestępstwa):

• „Zniszczę ci życie”
• „Zobaczysz, jeszcze się spotkamy”
• „Załatwię cię” (czasem tak, czasem nie – zależy od kontekstu)

2) Groźba ma wzbudzić obawę

I tu ważne: prawo nie wymaga, żeby ktoś „wpadł w panikę”. Wymaga, by obawa była realna w danych okolicznościach.

3) Obawa ma być uzasadniona

To serce art. 190 k.k. „Uzasadniona” znaczy mniej więcej: gdyby normalna osoba w tej sytuacji miała podstawy bać się, że to może się wydarzyć.

Co w praktyce wzmacnia „uzasadnioną obawę”?

• sprawca już wcześniej był agresywny, stosował przemoc, groził,
• ma realną możliwość spełnienia groźby (np. zna adres, śledzi, czeka pod domem),
• groźba jest konkretna („dziś wieczorem pod twoim blokiem”), a nie ogólna,
• są świadkowie, wiadomości, nagrania,
• groźba powtarza się i eskaluje.

Groźba może być:

• ustna,
• pisemna (SMS, e-mail),
• w social mediach,
• przez komunikator,
• nawet „pośrednio” (np. do kogoś trzeciego), jeśli finalnie dotyczy pokrzywdzonego.

Liczy się sens przekazu i kontekst, a nie forma.

A co z „żartowałem”?

Klasyczna linia obrony. I czasem działa – ale nie automatycznie. Sąd patrzy na:

• treść,
• ton,
• relację między stronami,
• wcześniejsze zachowania,
• reakcję pokrzywdzonego,
• realność spełnienia groźby.

Jeżeli „żart” wywołuje realną, uzasadnioną obawę – to może być art. 190 k.k.

Czy policja/prokuratura zawsze rusza z urzędu?

Zasadniczo: nie. Art. 190 k.k. jest ścigany na wniosek pokrzywdzonego.
Czyli najczęściej potrzebujesz formalnego „wniosku o ściganie” (można go złożyć na policji albo w prokuraturze – zwykle przy zawiadomieniu).

Ale jest ważny wyjątek proceduralny: w sprawie o art. 190 § 1 k.k. postępowanie może toczyć się mimo braku wniosku, gdy jest duże prawdopodobieństwo, że brak wniosku wynika z obawy przed odwetem albo gdy przemawia za tym interes społeczny.

Co robić, jeśli ktoś Ci grozi? (praktycznie, bez teorii)

1. Zabezpiecz dowody

• screeny (z widoczną datą, numerem/kontem),
• eksport rozmów,
• nagrania (jeśli legalnie pozyskane),
• dane świadków.

1. Nie wdawaj się w eskalację
   Często ludzie „odpowiadają groźbą na groźbę”, a potem robi się problem dla obu stron.
2. Złóż zawiadomienie + wniosek o ściganie
   W praktyce mówisz: „Zawiadamiam o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. i wnoszę o ściganie”.
3. Jeśli czujesz realne zagrożenie – dzwoń 112

Co najważniejsze: zadzwoń do doświadczonego adwokata specjalizującego się w tego rodzaju sprawach: tel. 662 022 477